Sluiten
RadarLimburg

Limburg in 2030 Deel 1

Terug naar overzicht
Limburg in 2030 Deel 1
Introductie
Toekomst
Feit
Geschiedenis
Opinie
Introductie

Een goede overheid is op zijn toekomst voorbereid. Onder dat motto werkt de provincie Limburg aan de beleidsagenda 2030. Deze maand discussieert het regioparlement over de visies, zwaartepunten en perspectieven. Al eerder gaven honderden Limburgers kun kijk op de zaak in zeven inspiratiesessies.

De Radar-redactie, vol jonge Limburgers wiens toekomst onderwerp van gesprek is, geven hier hun eigen draai aan het thema. Verslagen van opmerkelijke initiatieven, prikkelende interviews met experts en vooral inspirerende scenario' s. Lees en verbaas u!

Toekomst

Lastig, dat getuur in de glazen bol. Hoe kijk je een beetje betrouwbaar 12 jaar vooruit? Radar gebruikt de scenario-methode: op basis van de feiten nu diverse denkbare en aannemelijke ontwikkelingen schetsen, zonder daar een voorkeur voor uit te spreken. Voer voor debat dus, en een handvat voor het maken van moeilijke beleidskeuzes.

Feit

Niet alleen de provincie, ook veel bedrijven, instellingen en initiatiefrijke burgers houden zich bezig met innovatieve projecten. Denk robots, denk dementie, denk duurzaamheid.

Geschiedenis

Bescheidenheid past bij het toekomst voorspellen. Kijk maar eens 12 jaar terug in de tijd. Veel zaken die we nu vanzelfsprekend vinden, bestonden domweg nog niet.
Daarom in deze Radar ook een snelle blik 'back into the future'. .

Opinie

Speculatief vooruitkijken is een populaire sport. We doen er graag aan mee en laten vogels van diverse pluimage aan het woord: wetenschappers, bestuurders, zakenlui en futuristen. Kies uw favoriete voorspeller!

Sluiten

Man tegen machine

Man tegen machine
Man tegen machine
Auteur
Ruben Weekers
Bron
Expo 'Twintig in 2030'
Datum
01-03-2018
5
Open item
Reageer op dit item

Verschillende wetenschappers zijn van mening dat machines op den duur boven de mens staan vanwege hun zelflerende systemen. Hoe zou dat eruit zien? Een scenario.

1 februari, 2030
Half wakker, half slapend voel ik mijn matras met korte salvo’s trillen. Huiscomputer Miri (de geëvolueerde dochter van Apple’s Siri) geeft aan dat de maximale snooze-limiet is overschreden en verandert mijn zachte, warme bed in een trillende springplank. Gedwongen sta ik op, snakkend naar koffie met veel suiker. Deze bestelling geef ik via mijn telefoon door aan het koffiezetapparaat terwijl ik mijn kleren aantrek en smartwatch om doe. In de keuken blijkt Miri anders te hebben beslist. Een glas karnemelk in plaats van koffie. Volgens mijn meest recente cholesterolmeting is suiker namelijk op dit moment uit den boze. Terwijl ik weemoedig mijn karnemelk achterover sla, geef ik via mijn telefoon door welke boodschappen ik wil laten bezorgen. Tot mijn verbazing is de categorie ‘snacks & snoep’ niet voorhanden. Chips, borrelnootjes en chocolade mag ik pas weer eind volgende week bestellen. Reden hiervoor is mijn hoge bloeddruk, meldt de telefoon. Morrend kies ik voor broccoli, desembrood en magere yoghurt en klik vervolgens de app van mijn auto aan om door te geven waar hij mij naartoe moet brengen. Als ik de bestemming ‘werk’ aanklik, zegt hij een alternatieve route te gaan rijden. Schijnbaar is op de A2 een aanhanger losgekoppeld door een stroomstoring wat vervolgens resulteert in een kilometerlange file. Een kwartier extra reistijd is het resultaat. An sich geen nadeel, in deze extra tijd kan ik me voorbereiden op mijn functioneringsgesprek dat vandaag gepland staat. 

Tot mijn verbazing is de categorie ‘snacks & snoep’ niet voorhanden. Chips, borrelnootjes en chocolade mag ik pas weer eind volgende week bestellen. Reden hiervoor is mijn hoge bloeddruk, meldt de telefoon.

Eenmaal op de snelweg kijk ik hoe mijn elektrische Tesla 8.0 zacht zoemend zijn voorganger inhaalt. Kort kijk ik de inzittende aan en zie dat hij slaapt. Het aangezicht van de oase van rust waarin de man verkeert, doet me gapen. Ik besluit dat cafeïne noodzakelijk is om deze dag enigszins comfortabel door te komen en pak de strip caffeïnetabletten uit mijn tas. Terwijl ik mijn stoel wegdraai van de weg geef ik mijn telefoon de mondelinge opdracht om mijn moeder te bellen. Zo snel ik als de woorden ‘bel mam’ heb uitgesproken, klinkt er een kiestoon. Na enig gekraak hoor ik mijn tachtigjarige moeder ‘‘hallo’’ zeggen. Ik meen te horen dat ze haar telefoon weer eens ondersteboven vast heeft. ‘’Mam, die grote toets moet onderaan zitten.’’ Gerommel klinkt aan de andere kant. Duidelijk hoorbaar: ‘’Ik had ‘m weer even verkeerd inderdaad. Ik ben er ook niet helemaal bij, misschien dat het door de medicatie van vanmorgen komt. Ik kreeg opeens vijf pillen in plaats van twee.’’ Onrust maakt zich van me meester. ‘’Dat kan niet, je krijgt ze iedere dag automatisch van je medicijndispenser’’, zeg ik enigszins geërgerd. ‘’Ja, maar vanmorgen lagen er opeens vijf in het bakje.’’ Gehaast kap ik het gesprek af om vervolgens de dienstdoende wijkverpleger te bellen. Al snel vraagt een monotone robotstem de patiëntgegevens van mijn moeder. Nadat ik het complete keuzemenu heb doorlopen kies ik nummer acht voor ‘overige vragen’. Eindelijk krijg ik iemand van vlees en bloed aan de lijn waaraan ik het probleem meedeel. ‘’U bent de vijfde die al belt vandaag meneer’’, beaamt de vrouw aan de andere kant van de lijn, ‘’er is een storing in het dispensersysteem waardoor alle prescripties door elkaar zijn gehusseld, ik denk dat uw moeder daarom vijf andere pillen heeft gekregen’’, vertelt de vrouw kalm. ‘’Wat!?’’, hoor ik mezelf zeggen. Iedere vorm van beleefdheid verdwijnt meteen na het horen van dit excuus. ‘’Dus mijn moeder heeft vijf willekeurige pillen gekregen waardoor ze nu verward is?’’ ‘’Daar lijkt het helaas wel op. Het systeem heeft vannacht een update moeten doorvoeren maar heeft daarna niet fatsoenlijk kunnen opstarten.’’ Voordat ik de verbinding verbreek, bijt ik haar toe dat mijn moeder nu ook niet fatsoenlijk kan opstarten en dat ik het hier niet bij zal laten. Mopperend stop ik vervolgens mijn telefoon in m’n zak en zie ik dat ik bijna op mijn plek van bestemming ben. Een betere start voor een functioneringsgesprek is er niet, denk ik cynisch.

Het gesprek vindt plaats in een witte, raamloze kamer waar een computer de strekking van het gesprek uitlegt. Allereerst mag ik mijn eigen functioneren toelichten. Nadat ik schouderophalend heb gezegd dat ik het ‘’wel prima’’ vind gaan, onderbreekt de computer me. Op basis van algoritmes is berekend dat ik het afgelopen half jaar structureel niet mijn targets haalde, daarbij meldt de computer dat een nieuwe werknemer een toevoeging  van 6% productiviteit biedt. Kortom: ik kan vertrekken. Nadat deze conclusie is gegeven, blijft de computer ongemakkelijk stil. Met een brok in mijn keel verlaat ik de kamer. Peinzend over mijn toekomst sluit ik de deur achter me. Hoe nu verder? Ik loop met gebogen hoofd naar buiten. Plotseling voel ik mijn telefoon trillen; Amazon biedt me het boek ‘Solliciteren voor dummies’ aan.

Laat hier een reactie achter

Vul onderstaand formulier in om een reactie achter te laten op dit artikel.
Uw reactie wordt eerst door de redactie gecontroleerd, alvorens deze wordt geplaatst bij het artikel.

Naar boven
Copyright 2018 - RadarLimburg - Man tegen machine - Limburg in 2030 Deel 1 - Thema's